Tα λάθη μας...
Τα λάθη που οδηγούν ένα γάμο σε αδιέξοδο είναι κοινά με κάποιες παραλλαγές ανάλογα με τις συνθήκες και τον χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου. Ένας γάμος τελειώνει εκεί που αρχίζει η αδιαφορία του ενός για τον άλλο. Και η αδιαφορία είναι αποτέλεσμα πολλών συναισθηματικών διαδικασιών όπως ο θυμός , η πικρία , η στεναχώρια , ζήλια και απάτη , η χαμένη αυτοπεποίθηση , οι λανθασμένες επιλογές και η έλλειψη επικοινωνίας. Ποια είναι αυτά τα λάθη που καταστρέφουν το γάμο μας;
Ας ξεκινήσουμε από το μεγαλύτερο και ίσως το σημαντικότερο λάθος : τον λόγο που αποφασίζουμε να παντρευτούμε! Δυστυχώς παντρευόμαστε για όλους τους λάθος λόγους γι αυτό και σχεδόν το 50% των γάμων καταλήγει σε διαζύγιο. Ποιοι είναι οι λάθος λόγοι; Οι πιέσεις από το περιβάλλον γιατί φτάσαμε σε μια ηλικία κοντά ή άνω των τριάντα και δεν έχουμε ακόμα νοικοκυρευτεί. Η ανασφάλεια μας μήπως και εάν δεν παντρευτούμε το άτομο που είμαστε μαζί δεν θα βρούμε άλλο άτομο που να θέλει να μας παντρευτεί. Μια ξαφνική εγκυμοσύνη που δεν αφήνει άλλες επιλογές. Ένας ξαφνικός έρωτας που καταλήγει σε γάμο 6 μήνες μετά. Η ανωριμότητα μας , που δεν μας έχει αφήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο γάμος είναι μια επιλογή ζωής και θέλει πολλή σκέψη και πολλή προσπάθεια για να μη μας κάνει δυστυχισμένους. Η οικονομική άνεση , που πλέον έχει γίνει βασικό κριτήριο επιλογής συζύγου στην κοινωνία που ζούμε. Το νεαρό της ηλικίας που μπορεί να μας οδηγήσει σε βιαστικές αποφάσεις χωρίς καμία λογική σκέψη!
Αν δεχτούμε ότι παντρευτήκαμε για όλους τους σωστούς λόγους που είναι η αγάπη , η συντροφικότητα , η επικοινωνία , ο έρωτας και η απόλυτη συμφωνία της καρδιάς με τη λογική , τι είναι αυτό που χαλάει την τέλεια συνταγή μετά από την πάροδο μερικών χρόνων έγγαμου βίου; Νομίζω πως την απάντηση την γνωρίζουμε! Όλοι μας ξέρουμε ποιος εξαφανίζει την αγάπη και όλες τις καλές προθέσεις που είχαμε στις αρχές ενός γάμου. Μα εμείς οι ίδιοι φυσικά. Με ποιους τρόπους;
To μεγάλο μας το στόμα είναι ένα βασικός λόγος! Το ανοίγουμε και ξεστομίζουμε ότι μας κατέβει στο κεφάλι χωρίς να περάσουμε τις λέξεις μας από φίλτρο λογικής. Λόγια που πληγώνουν , λόγια που θυμώνουν , λόγια που προσβάλλουν ,λόγια που απογοητεύουν , λόγια που τις πιο πολλές φορές ούτε και οι ίδιοι δεν τα πιστεύουμε...αλλά που δυστυχώς δύσκολα μπορούν να ξεχαστούν από το έτερον ήμισυ. Κάπως έτσι δημιουργούνται τα πρώτα συννεφάκια στον στο παραμύθι του γάμου μας. Η έλλειψη σεβασμού απέναντι στο σύζυγο μας είναι ένα βασικό λάθος που με τον καιρό μας απομακρύνει και μας μετατρέπει από ερωτευμένους σε εχθρούς.
Η αδυναμία μας να ακούσουμε ενεργά το σύζυγο μας είναι ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα. Οι άνθρωποι, έχουμε γίνει πολύ εγωιστές. Πιο πολύ μιλάμε και έχουμε ξεχάσει να ακούμε. Πάντα έχουμε δίκαιο και πάντα ο άλλος έχει άδικο. Αυτοκριτική μηδέν , μόνο κριτική απέναντι στο σύντροφο μας. Σπάνια ακούμε αυτά που θέλει να μας εκφράσει και ακόμα σπανιότερα κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε αυτά που τον ενοχλούν ή τον πληγώνουν. Στο τέλος κουράζεται να μιλάει και ανοίγει την τηλεόραση. Δε θέλει ούτε να ακούει , ούτε να βλέπει , ούτε να νιώθει. Έτσι ράγισμα στο ράγισμα σπάει το γυαλί και μια καλή πρωία ανακαλύπτουμε ότι το άτομο που κοιμάται δίπλα μας είναι ένας άγνωστος!
Θυμάστε κάποτε που μετρούσατε την ώρα και τη στιγμή να βρεθείτε ερωτικά με το / τη σύντροφο σας. Προ γάμου πάντα! Τότε , που η σεξουαλική πράξη αποτελούσε ιεροτελεστία. Τότε που περνάγατε ατέλειωτες ώρες στον καθρέφτη για να νιώσετε όμορφες ή τότε που σκεφτόσασταν τι θα πείτε και τι θα κάνετε για την εντυπωσιάσετε. Μετά το γάμο , συνεχίσατε να το κάνετε; H μήπως η σεξουαλική επαφή έγινε μια ακόμα συνήθεια του Σαββατοκύριακου με μουσική υπόκρουση τις καταγγελίες του **Sxeseis-bot**γγελάτου στη τηλεόραση για τα σκάνδαλα στην εκκλησία; Mήπως τα ρομαντικά κεριά αντικαταστάθηκαν με το απόλυτο σκοτάδι ;( δεν φτάνει που υποκύψατε θα πρέπει και να βλέπετε; ) Τα ρομαντικά δείπνα στα ταβερνάκια στη θάλασσα , μήπως μετατράπηκαν σε ατέλειωτα μεσημεριανά με μια δόση μαλιοτραβήγματος με τα πεθερικά; Αν βγάλετε τον ερωτισμό από τον γάμο σας....σας εκδικείται με αποξένωση!
Μήπως οι εκφράσεις του τύπου ΄αγαπούλα μου΄ , ΄καρδιά μου΄ και ΄άγγελε μου΄ αντικαταστάθηκαν με την πάροδο του χρόνου σε ΄άχρηστε΄, ΄ανεπρόκοπε΄, ΄μοσχάρα΄, ΄μουλάρα΄ή με άλλα παρομοίου τύπου ευγενή επίθετα , αλλά πάντα σχετικά με το ζωικό βασίλειο ; Αυτή η κακώς νοούμενη εξοικείωση είναι η αρχή πολλών κακών! Η κακώς νοούμενη εξοικείωση επηρέασε και τις ενδυματολογικές σας συνήθειες ; H ρόμπα και το κοκαλάκι στα μαλλιά και η παντόφλα με το στενό (λόγω παρατεταμένων κοιλιακών) φανελάκι έχουν γίνει αναφαίρετο κομμάτι της γκαρνταρόμπας σας; Εάν η απάντηση είναι ναι , ο γάμος πήρε την κάτω βόλτα!
Μα γιατί πάντα πρέπει να έχετε δίκαιο; Μπορεί να έχετε και άδικο. Εξάλλου όταν δύο άνθρωποι διαφωνούν το δίκαιο βρίσκεται κάπου στη μέση. Και όταν δύο άνθρωποι χωρίζουν , σίγουρα φταινε και οι δύο. Εάν με την πάροδο του χρόνου ξεχάσουμε τη μέση λύση , τη χρυσή τομή και τον καλώς νοούμενο συμβιβασμό , ποιος φταιει που ο γάμος μας έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης με θύματα εμάς; H ζωή η άπονη ;
Εάν ο γάμος μας βασίστηκε σε πολλά λόγια , που έμειναν λόγια αλλά ποτέ δεν έγιναν έργα , είναι απόλυτα λογικό να είμαστε γεμάτοι απογοήτευση και θυμό. Τα λόγια και οι υποσχέσεις είναι πολύ εύκολα όταν είμαστε ερωτευμένοι και όταν τα πράγματα πάνε καλά. Τι γίνεται όμως όταν έρθουν τα δύσκολα; Μένουμε ενωμένοι ή σηκώνουμε το δάχτυλο για να κατονομάσουμε τον ένοχο που για κάποιο περίεργο λόγο ποτέ δεν είμαστε εμείς ; Αναμάρτητος είναι μόνο ο Παντοδύναμος. Όλοι οι υπόλοιποι , σαν θνητοί , κάνουμε λάθη. Το λάθος είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης και πρέπει να το αγκαλιάζουμε και να έχουμε ένα κομμάτι ψυχή περισσότερο για να μπορούμε να το συγχωρούμε και να κοιτάμε μπροστά. Εάν αναμασάμε τα λάθη μας , εάν σε κάθε διαφωνία αναφέρουμε και άλλους εκατό λόγους που θα έπρεπε να είχαμε θυμώσει στο παρελθόν με το σύντροφο μας , ξέρετε τι πετυχαίνουμε; Απλά σκοτώνουμε τη ψυχή μας , γεμίζοντας τη θυμό και κακές αναμνήσεις. Καταπίνουμε ξανά και ξανά την ίδια πικρία δηλητηριάζοντας το γάμο μας.
Μήπως ενώ είχαμε υποσχεθεί αιώνια αγάπη και αφοσίωση , παίζει το ματάκι μας ή ακόμα χειρότερα απλώνουμε και το χεράκι μας (και όχι μόνο) περιστασιακά , έτσι για ανανέωση; Mήπως δεν καταλάβαμε ότι ο γάμος είναι μια δέσμευση ζωής και οφείλουμε να σεβόμαστε και να τιμάμε το άτομο με το οποίο έχουμε συνδέσει τη ζωή μας ; Μάλλον την ώρα που τα έλεγε ο παπάς...ήμασταν λιγάκι αφηρημένοι! Η απάτη , είτε περιστασιακή είτε σε μόνιμη βάση , είναι ίσως το μεγαλύτερο λάθος που μπρούμε να κάνουμε στο γάμο μας. Με την απάτη σπάμε εκείνο τον ιερό ψυχικό δεσμό που μας ενώνει και μας καθιστά οικογένεια. Μετά από ένα παραστράτημα , δύσκολα υπάρχει επιστροφή.
Ο γάμος μας , ο κάθε γάμος , είναι μια δύσκολη υπόθεση. Για να κρατήσει θέλει πολλές υποχωρήσεις , αυτοσυγκράτηση , ενδιαφέρον , επικοινωνία , κατανόηση , λιγότερα νεύρα και περισσότερη συζήτηση , λιγότερες αμφιβολίες και περισσότερη εμπιστοσύνη και πολλή - πολλή αγάπη. Όσοι από εμάς έχουν βιώσει ένα τραυματικό γάμο και έχουν χωρίσει , καταλαβαίνουν το πόσο ολέθρια μπορούν να αποβούν τα πιο πάνω ασήμαντα εκ πρώτης όψεως λάθη , τα οποία είναι και θα είναι η αρχή του τέλους. Όσοι πάλι δεν έχουν παντρευτεί ποτέ , μπορεί να θεωρούν τα πιο πάνω αυτονόητα. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική από τη θεωρία και όπως ισχύει για όλα, όποιος είναι έξω από το χoρό πολλά τραγούδια ξέρει , αλλά ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται!
Θαυμάζω και συγκινούμαι όταν βλέπω ηλικιωμένα ζευγάρια να περπατούν πιασμένα χέρι - χέρι. Είναι μια σπάνια εικόνα που παραπέμπει σε εκείνες τις μεγάλες αγάπες που ο χρόνος και οι συνθήκες δεν στάθηκαν ικανά να τους απομακρύνουν! Θα ήθελα, 40 χρόνια μετά , να μπορούσα να κοιτάζω τον άντρα μου με την ίδια αγάπη , με τα ίδια μάτια που τον κοιτάζω και σήμερα. Θα ήθελα να μπορώ να το βλέπω και να σκέφτομαι ότι είναι το ωραιότερο πράγμα που μου έχει συμβεί. Εσείς θα το θέλατε;
 |
Ας ξεκινήσουμε από το μεγαλύτερο και ίσως το σημαντικότερο λάθος : τον λόγο που αποφασίζουμε να παντρευτούμε! Δυστυχώς παντρευόμαστε για όλους τους λάθος λόγους γι αυτό και σχεδόν το 50% των γάμων καταλήγει σε διαζύγιο. Ποιοι είναι οι λάθος λόγοι; Οι πιέσεις από το περιβάλλον γιατί φτάσαμε σε μια ηλικία κοντά ή άνω των τριάντα και δεν έχουμε ακόμα νοικοκυρευτεί. Η ανασφάλεια μας μήπως και εάν δεν παντρευτούμε το άτομο που είμαστε μαζί δεν θα βρούμε άλλο άτομο που να θέλει να μας παντρευτεί. Μια ξαφνική εγκυμοσύνη που δεν αφήνει άλλες επιλογές. Ένας ξαφνικός έρωτας που καταλήγει σε γάμο 6 μήνες μετά. Η ανωριμότητα μας , που δεν μας έχει αφήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο γάμος είναι μια επιλογή ζωής και θέλει πολλή σκέψη και πολλή προσπάθεια για να μη μας κάνει δυστυχισμένους. Η οικονομική άνεση , που πλέον έχει γίνει βασικό κριτήριο επιλογής συζύγου στην κοινωνία που ζούμε. Το νεαρό της ηλικίας που μπορεί να μας οδηγήσει σε βιαστικές αποφάσεις χωρίς καμία λογική σκέψη!
Αν δεχτούμε ότι παντρευτήκαμε για όλους τους σωστούς λόγους που είναι η αγάπη , η συντροφικότητα , η επικοινωνία , ο έρωτας και η απόλυτη συμφωνία της καρδιάς με τη λογική , τι είναι αυτό που χαλάει την τέλεια συνταγή μετά από την πάροδο μερικών χρόνων έγγαμου βίου; Νομίζω πως την απάντηση την γνωρίζουμε! Όλοι μας ξέρουμε ποιος εξαφανίζει την αγάπη και όλες τις καλές προθέσεις που είχαμε στις αρχές ενός γάμου. Μα εμείς οι ίδιοι φυσικά. Με ποιους τρόπους;
To μεγάλο μας το στόμα είναι ένα βασικός λόγος! Το ανοίγουμε και ξεστομίζουμε ότι μας κατέβει στο κεφάλι χωρίς να περάσουμε τις λέξεις μας από φίλτρο λογικής. Λόγια που πληγώνουν , λόγια που θυμώνουν , λόγια που προσβάλλουν ,λόγια που απογοητεύουν , λόγια που τις πιο πολλές φορές ούτε και οι ίδιοι δεν τα πιστεύουμε...αλλά που δυστυχώς δύσκολα μπορούν να ξεχαστούν από το έτερον ήμισυ. Κάπως έτσι δημιουργούνται τα πρώτα συννεφάκια στον στο παραμύθι του γάμου μας. Η έλλειψη σεβασμού απέναντι στο σύζυγο μας είναι ένα βασικό λάθος που με τον καιρό μας απομακρύνει και μας μετατρέπει από ερωτευμένους σε εχθρούς.
Η αδυναμία μας να ακούσουμε ενεργά το σύζυγο μας είναι ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα. Οι άνθρωποι, έχουμε γίνει πολύ εγωιστές. Πιο πολύ μιλάμε και έχουμε ξεχάσει να ακούμε. Πάντα έχουμε δίκαιο και πάντα ο άλλος έχει άδικο. Αυτοκριτική μηδέν , μόνο κριτική απέναντι στο σύντροφο μας. Σπάνια ακούμε αυτά που θέλει να μας εκφράσει και ακόμα σπανιότερα κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε αυτά που τον ενοχλούν ή τον πληγώνουν. Στο τέλος κουράζεται να μιλάει και ανοίγει την τηλεόραση. Δε θέλει ούτε να ακούει , ούτε να βλέπει , ούτε να νιώθει. Έτσι ράγισμα στο ράγισμα σπάει το γυαλί και μια καλή πρωία ανακαλύπτουμε ότι το άτομο που κοιμάται δίπλα μας είναι ένας άγνωστος!
Θυμάστε κάποτε που μετρούσατε την ώρα και τη στιγμή να βρεθείτε ερωτικά με το / τη σύντροφο σας. Προ γάμου πάντα! Τότε , που η σεξουαλική πράξη αποτελούσε ιεροτελεστία. Τότε που περνάγατε ατέλειωτες ώρες στον καθρέφτη για να νιώσετε όμορφες ή τότε που σκεφτόσασταν τι θα πείτε και τι θα κάνετε για την εντυπωσιάσετε. Μετά το γάμο , συνεχίσατε να το κάνετε; H μήπως η σεξουαλική επαφή έγινε μια ακόμα συνήθεια του Σαββατοκύριακου με μουσική υπόκρουση τις καταγγελίες του **Sxeseis-bot**γγελάτου στη τηλεόραση για τα σκάνδαλα στην εκκλησία; Mήπως τα ρομαντικά κεριά αντικαταστάθηκαν με το απόλυτο σκοτάδι ;( δεν φτάνει που υποκύψατε θα πρέπει και να βλέπετε; ) Τα ρομαντικά δείπνα στα ταβερνάκια στη θάλασσα , μήπως μετατράπηκαν σε ατέλειωτα μεσημεριανά με μια δόση μαλιοτραβήγματος με τα πεθερικά; Αν βγάλετε τον ερωτισμό από τον γάμο σας....σας εκδικείται με αποξένωση!
Μήπως οι εκφράσεις του τύπου ΄αγαπούλα μου΄ , ΄καρδιά μου΄ και ΄άγγελε μου΄ αντικαταστάθηκαν με την πάροδο του χρόνου σε ΄άχρηστε΄, ΄ανεπρόκοπε΄, ΄μοσχάρα΄, ΄μουλάρα΄ή με άλλα παρομοίου τύπου ευγενή επίθετα , αλλά πάντα σχετικά με το ζωικό βασίλειο ; Αυτή η κακώς νοούμενη εξοικείωση είναι η αρχή πολλών κακών! Η κακώς νοούμενη εξοικείωση επηρέασε και τις ενδυματολογικές σας συνήθειες ; H ρόμπα και το κοκαλάκι στα μαλλιά και η παντόφλα με το στενό (λόγω παρατεταμένων κοιλιακών) φανελάκι έχουν γίνει αναφαίρετο κομμάτι της γκαρνταρόμπας σας; Εάν η απάντηση είναι ναι , ο γάμος πήρε την κάτω βόλτα!
Μα γιατί πάντα πρέπει να έχετε δίκαιο; Μπορεί να έχετε και άδικο. Εξάλλου όταν δύο άνθρωποι διαφωνούν το δίκαιο βρίσκεται κάπου στη μέση. Και όταν δύο άνθρωποι χωρίζουν , σίγουρα φταινε και οι δύο. Εάν με την πάροδο του χρόνου ξεχάσουμε τη μέση λύση , τη χρυσή τομή και τον καλώς νοούμενο συμβιβασμό , ποιος φταιει που ο γάμος μας έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης με θύματα εμάς; H ζωή η άπονη ;
Εάν ο γάμος μας βασίστηκε σε πολλά λόγια , που έμειναν λόγια αλλά ποτέ δεν έγιναν έργα , είναι απόλυτα λογικό να είμαστε γεμάτοι απογοήτευση και θυμό. Τα λόγια και οι υποσχέσεις είναι πολύ εύκολα όταν είμαστε ερωτευμένοι και όταν τα πράγματα πάνε καλά. Τι γίνεται όμως όταν έρθουν τα δύσκολα; Μένουμε ενωμένοι ή σηκώνουμε το δάχτυλο για να κατονομάσουμε τον ένοχο που για κάποιο περίεργο λόγο ποτέ δεν είμαστε εμείς ; Αναμάρτητος είναι μόνο ο Παντοδύναμος. Όλοι οι υπόλοιποι , σαν θνητοί , κάνουμε λάθη. Το λάθος είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης και πρέπει να το αγκαλιάζουμε και να έχουμε ένα κομμάτι ψυχή περισσότερο για να μπορούμε να το συγχωρούμε και να κοιτάμε μπροστά. Εάν αναμασάμε τα λάθη μας , εάν σε κάθε διαφωνία αναφέρουμε και άλλους εκατό λόγους που θα έπρεπε να είχαμε θυμώσει στο παρελθόν με το σύντροφο μας , ξέρετε τι πετυχαίνουμε; Απλά σκοτώνουμε τη ψυχή μας , γεμίζοντας τη θυμό και κακές αναμνήσεις. Καταπίνουμε ξανά και ξανά την ίδια πικρία δηλητηριάζοντας το γάμο μας.
Μήπως ενώ είχαμε υποσχεθεί αιώνια αγάπη και αφοσίωση , παίζει το ματάκι μας ή ακόμα χειρότερα απλώνουμε και το χεράκι μας (και όχι μόνο) περιστασιακά , έτσι για ανανέωση; Mήπως δεν καταλάβαμε ότι ο γάμος είναι μια δέσμευση ζωής και οφείλουμε να σεβόμαστε και να τιμάμε το άτομο με το οποίο έχουμε συνδέσει τη ζωή μας ; Μάλλον την ώρα που τα έλεγε ο παπάς...ήμασταν λιγάκι αφηρημένοι! Η απάτη , είτε περιστασιακή είτε σε μόνιμη βάση , είναι ίσως το μεγαλύτερο λάθος που μπρούμε να κάνουμε στο γάμο μας. Με την απάτη σπάμε εκείνο τον ιερό ψυχικό δεσμό που μας ενώνει και μας καθιστά οικογένεια. Μετά από ένα παραστράτημα , δύσκολα υπάρχει επιστροφή.
Ο γάμος μας , ο κάθε γάμος , είναι μια δύσκολη υπόθεση. Για να κρατήσει θέλει πολλές υποχωρήσεις , αυτοσυγκράτηση , ενδιαφέρον , επικοινωνία , κατανόηση , λιγότερα νεύρα και περισσότερη συζήτηση , λιγότερες αμφιβολίες και περισσότερη εμπιστοσύνη και πολλή - πολλή αγάπη. Όσοι από εμάς έχουν βιώσει ένα τραυματικό γάμο και έχουν χωρίσει , καταλαβαίνουν το πόσο ολέθρια μπορούν να αποβούν τα πιο πάνω ασήμαντα εκ πρώτης όψεως λάθη , τα οποία είναι και θα είναι η αρχή του τέλους. Όσοι πάλι δεν έχουν παντρευτεί ποτέ , μπορεί να θεωρούν τα πιο πάνω αυτονόητα. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική από τη θεωρία και όπως ισχύει για όλα, όποιος είναι έξω από το χoρό πολλά τραγούδια ξέρει , αλλά ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται!
Θαυμάζω και συγκινούμαι όταν βλέπω ηλικιωμένα ζευγάρια να περπατούν πιασμένα χέρι - χέρι. Είναι μια σπάνια εικόνα που παραπέμπει σε εκείνες τις μεγάλες αγάπες που ο χρόνος και οι συνθήκες δεν στάθηκαν ικανά να τους απομακρύνουν! Θα ήθελα, 40 χρόνια μετά , να μπορούσα να κοιτάζω τον άντρα μου με την ίδια αγάπη , με τα ίδια μάτια που τον κοιτάζω και σήμερα. Θα ήθελα να μπορώ να το βλέπω και να σκέφτομαι ότι είναι το ωραιότερο πράγμα που μου έχει συμβεί. Εσείς θα το θέλατε;